Ireland vs United Kingdom for expats

złożony — Dla obywateli UE/EOG wiza nie jest wymagana, lecz konieczna jest rejestracja pobytu przy dłuższym pobycie. Obywatele spoza UE potrzebują wizy, najczęściej poprzez zezwolenie na pracę sponsorowane przez pracodawcę, łączenie rodzin lub wizę studencką. Poszukiwanie mieszkania w Dublinie, Cork czy Galway jest trudne i wymaga cierpliwości oraz referencji.

złożone — Wiza jest kluczowa – obywatele spoza UE prawie zawsze jej potrzebują, a obywatele UE po Brexicie mogą wymagać ubiegania się o wizę w zależności od swojego statusu. Rynek wynajmu jest konkurencyjny, a typowa kaucja wynosi 4–5 tygodni czynsz

Dla większości obcokrajowców przeprowadzających się do Irlandii kluczowe jest rozróżnienie między wizami wjazdowymi a zezwoleniami na pobyt. Obywatele UE/EOG, Szwajcarii oraz zazwyczaj obywatele Wielkiej Brytanii nie potrzebują wizy wjazdowej, aby zamieszkać w Irlandii, podczas gdy obywatele państw spoza EOG zazwyczaj potrzebują wizy na wjazd, jeśli ich narodowość jest objęta obowiązkiem wizowym, a następnie po przyjeździe muszą zarejestrować się w celu uzyskania irlandzkiego zezwolenia na pobyt (IRP), jeśli pozostają dłużej niż 90 dni.

Z praktycznego punktu widzenia, jeśli pochodzisz spoza UE/EOG/Szwajcarii i planujesz zostać dłużej niż 90 dni, zazwyczaj potrzebujesz długoterminowego zezwolenia imigracyjnego, a następnie rejestracji IRP w Irlandii. Dokładna ścieżka zależy od powodu przeprowadzki: praca, nauka, łączenie rodzin, przedsiębiorczość, emerytura/niezależne środki utrzymania lub krótkoterminowa mobilność młodzieży.

• Krótkoterminowa wiza C: na turystykę, wizyty biznesowe lub rodzinne trwające do 90 dni; złóż wniosek online przez irlandzkie kanały imigracyjne/wizowe lub w irlandzkiej ambasadzie/konsulacie przed podróżą.
• Długoterminowa wiza D: dla osób zamierzających pozostać dłużej niż 90 dni, zwykle w celach pracy, nauki lub dołączenia do rodziny; składa się wniosek przed podróżą, a ostateczne zezwolenie jest dopełniane po przyjeździe poprzez rejestrację IRP.
• Zezwolenie na zatrudnienie w zawodach kluczowych (Critical Skills Employment Permit): dla wysoko wykwalifikowanych stanowisk znajdujących się na liście zawodów deficytowych w Irlandii; najnowsze przewodniki podają próg wynagrodzenia w wysokości około 38 000 EUR w 2026 r. dla standardowych stanowisk kluczowych, przy czym zezwolenie jest zazwyczaj ważne przez 2 lata.
• Ogólne zezwolenie na zatrudnienie (General Employment Permit): dla innych kwalifikujących się stanowisk wymagających umowy o pracę; najnowsze przewodniki na 2026 r. podają próg około 34 000 EUR, zazwyczaj ważne przez 2 lata.
• Zezwolenie studenckie: na uznane studia stacjonarne; kategorie rejestracji obejmują Stamp 2 dla studentów studiów stacjonarnych, zwykle z ograniczonym prawem do pracy w trakcie semestru.
• Zezwolenia rodzinne/ dla osób pozostających na utrzymaniu: dla małżonków, partnerów i niektórych osób pozostających na utrzymaniu posiadaczy kwalifikujących się zezwoleń; dokładny rodzaj pieczątki zależy od statusu sponsora.
• Stamp 0: dla emerytów posiadających niezależne środki utrzymania lub innych osób dysponujących wystarczającymi środkami; stosowane do ograniczonych, tymczasowych celów pobytowych i zwykle wymaga potwierdzenia dochodów lub zasobów.

Gdzie złożyć wniosek: wizy należy złożyć przed podróżą za pośrednictwem irlandzkiego systemu wizowego lub irlandzkiej ambasady/konsulatu, natomiast obywatele państw spoza EOG przebywający dłużej niż 90 dni muszą zarejestrować się w Irlandii w Immigration Service Delivery, aby otrzymać IRP.

W Wielkiej Brytanii obcokrajowcy przeprowadzający się na dłuższy pobyt zazwyczaj potrzebują najpierw wizy pracowniczej, rodzinnej, studenckiej lub innej wizy długoterminowej, a później mogą kwalifikować się do osiedlenia się (zwanego również bezterminowym zezwoleniem na pobyt, ILR), jeśli spełniają zasady dotyczące danej ścieżki. Oficjalne wytyczne GOV.UK potwierdzają, że osoby, które chcą mieszkać na stałe w Wielkiej Brytanii, składają wnioski w ramach ścieżek osiedlenia się, podczas gdy wnioskodawcy zagraniczni ubiegający się o wizy korzystają z procesu składania wniosków wizowych rządu Wielkiej Brytanii za granicą.

Dla wielu osób przeprowadzających się do pracy główną ścieżką jest wiza Skilled Worker, przeznaczona dla osób posiadających kwalifikacje do pracy u licencjonowanego sponsora; ostatnie podsumowania zasad z 2026 roku donoszą o wyższych wymaganiach językowych i progu wynagrodzenia wynoszącym około 41 700 GBP, choć dokładne kryteria kwalifikowalności zależą od stanowiska i sponsora. Ścieżki rodzinne obejmują wizy dla małżonka/partnera i rodzica, które są zazwyczaj przyznawane na około 2,5 roku za jednym razem i mogą prowadzić do osiedlenia się po ciągłym pobycie. Ścieżka Global Talent jest przeznaczona dla liderów lub potencjalnych liderów w zatwierdzonych dziedzinach i może prowadzić do osiedlenia się szybciej niż standardowe ścieżki pracy; ścieżki High Potential Individual, Graduate i Scale-up są również wykorzystywane przez niektórych przeprowadzających się, w zależności od kwalifikacji i ofert pracy.

W przypadku osiedlenia się, obecne wytyczne i podsumowania z 2026 roku wskazują na typowe okresy pobytu wynoszące 3 lata, 5 lat lub 10 lat, w zależności od ścieżki; niektóre przepisy dotyczące uchodźców są dostosowywane w 2026 roku, a dłuższe okresy pobytu są również omawiane w oficjalnych dokumentach dotyczących zmian. Wnioski są zazwyczaj składane online z zagranicy przed podróżą, a wnioski o przedłużenie lub osiedlenie się są zazwyczaj składane w Wielkiej Brytanii w ramach procesu Home Office; biometria i status imigracyjny są coraz częściej obsługiwane jako eWizy, a nie pozwolenia papierowe.

• Wiza Skilled Worker: dla sponsorowanych, wykwalifikowanych miejsc pracy; zazwyczaj przyznawana na okres do 5 lat za jednym razem, z osiedleniem się często po 5 latach, jeśli spełnione są wymagania.
• Wiza rodzinna: dla małżonków, partnerów cywilnych, rodziców i niektórych krewnych pozostających na utrzymaniu; zazwyczaj około 2,5 roku na przyznanie, a następnie możliwość przedłużenia w celu osiedlenia się.
• Wiza Global Talent: dla uznanych liderów lub wschodzących liderów w dziedzinie akademickiej, badawczej, artystycznej lub technologicznej; często do 5 lat, przy czym niektórzy wnioskodawcy osiągają status osiedlenia się wcześniej.
• Wiza Graduate: dla międzynarodowych absolwentów już przebywających w Wielkiej Brytanii; obecnie około 2 lat, chociaż komentarze z 2026 roku odnotowują planowane skrócenie do 18 miesięcy od 2027 roku.
• High Potential Individual: dla absolwentów wybranych najlepszych uniwersytetów; zazwyczaj krótkoterminowa ścieżka wykorzystywana do pracy lub poszukiwania pracy.
• Miejsce składania wniosków: większość wniosków wizowych składana jest online spoza Wielkiej Brytanii; osiedlenie się/przedłużenie jest obsługiwane przez system Home Office w Wielkiej Brytanii.

W 2026 roku mieszkańcy Irlandii są zazwyczaj opodatkowani od dochodów osobistych stawką 20% do progu standardowej stawki i 40% powyżej niego; główny próg dla osoby samotnej wynosi 44 000 EUR, dla małżeństwa z jednym dochodem 53 000 EUR, a dla dwóch dochodów łącznie do 88 000 EUR. Samotny rodzic kwalifikujący się do ulgi podatkowej dla rodzin jednorodzicielskich ma próg standardowej stawki w wysokości 48 000 EUR.

Dla nowo przybyłych, rezydencja podatkowa w Irlandii jest zazwyczaj określana na podstawie liczby dni spędzonych w Irlandii: obecność przez co najmniej 183 dni w roku podatkowym czyni osobę rezydentem, natomiast 280 dni w bieżącym i poprzednim roku również kwalifikuje, jeśli co najmniej 30 dni przypada na każdy rok. Urząd Skarbowy (Revenue) zaznacza również, że rezydencja może mieć znaczenie dla zakresu opodatkowania w Irlandii, dlatego ważny jest termin relokacji.

Oprócz podatku dochodowego, większość pracowników płaci PRSI i USC. Na rok 2026, składka PRSI klasy A dla pracownika wynosi około 4,2% do 4,35% od zarobków, natomiast USC jest naliczany w progach zaczynających się od 0,5% na pierwszych około 12 012 EUR, następnie 2% do około 28 700 EUR, 3% do około 70 044 EUR, 8% do 100 000 EUR i 11% powyżej tej kwoty. Składki PRSI i USC mogą nieznacznie różnić się dla osób samozatrudnionych i specjalnych kategorii zatrudnienia.

• Pracownicy relokujący się powinni sprawdzić ulgę z tytułu podwójnego opodatkowania: Irlandia posiada mechanizmy oparte na umowach, aby uniknąć podwójnego opodatkowania tego samego dochodu, a ulgi z tytułu podatków zagranicznych mogą mieć zastosowanie w zależności od kraju pochodzenia i statusu rezydencji.
• Powyższe dane dotyczą roku 2026; Urząd Skarbowy (Revenue) informuje, że nie ma zmian w stawkach i progach podatku dochodowego na 2026 rok w porównaniu do 2025 roku.
• Jeśli przyjeżdżasz w połowie roku, Twoje ostateczne zobowiązanie może zależeć od podzielonego traktowania roku i tego, który dochód powstaje przed lub po rozpoczęciu rezydencji w Irlandii.

Dla 2026/27 większość pracowników w Anglii, Walii i Irlandii Północnej płaci brytyjski podatek dochodowy w wysokości 0% do kwoty wolnej £12,570, następnie 20% od £12,571–£50,270, 40% od £50,271–£125,140 oraz 45% powyżej £125,140. Dywidendy są opodatkowane osobno stawkami 0%, 10,75%, 35,75% i 39,35% w tych progach.

Rezydencja w UK jest określana na podstawie Statutory Residence Test. Zasadą praktyczną jest, że spędzenie 183 dni lub więcej w UK w roku podatkowym czyni cię rezydentem UK, ale inne automatyczne testy oraz „wystarczające powiązania” mogą również decydować o rezydencji lub jej braku.

Dla nowo przybyłych główną zmianą od 6 kwietnia 2025 jest to, że w dużej mierze nie stosuje się już domicylu do określania zakresu opodatkowania w UK. Zamiast tego osoby, które były rezydentami UK przez ponad cztery lata podatkowe, są ogólnie opodatkowane od dochodów i zysków na całym świecie, podczas gdy niektórzy nowo przybyli mogą kwalifikować się do ograniczonego okresu ulgi dla dochodów zagranicznych na zasadach obowiązujących po 2025 roku.

Brytyjskie składki na ubezpieczenie społeczne pracowników są zwykle opłacane przez National Insurance, które jest oddzielone od podatku dochodowego. Dokładne wartości procentowe NI zależą od kategorii podatnika i roku podatkowego, a progi są powiązane z rocznymi zmianami publikowanymi przez HMRC.

• Rok danych: 2026/27 dla progów podatkowych; zasady rezydencji i przepisy dla nowo przybyłych po 2025 r. obowiązują od 6 kwietnia 2025 r..
• Stawki Anglia/Walia/IRP: 0% do £12,570; 20% od £12,571–£50,270; 40% od £50,271–£125,140; 45% powyżej £125,140.
• Szkocja: Szkocja ustala inne progi i stawki podatku dochodowego; źródła tutaj pokazują oddzielny system sześciu progów, z najwyższą stawką 48% w 2026/27.
• Rezydencja: 183 dni to kluczowy wskaźnik automatycznej rezydencji, ale nie jedyny test.
• Podwójne opodatkowanie: UK zwykle zapobiega podwójnemu opodatkowaniu poprzez umowy podatkowe i mechanizmy odliczenia podatku zagranicznego; dokładny wynik zależy od umowy i rodzaju dochodu, dlatego przed przeprowadzką konieczny jest przegląd umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jeśli przeprowadzasz się do UK, praktycznym pierwszym krokiem jest sprawdzenie, czy stajesz się rezydentem na podstawie Statutory Residence Test oraz czy zastosowanie ma postanowienie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (tie-breaker) lub ulga dla dochodów zagranicznych.

Dla osoby przeprowadzającej się do Irlandii rozsądny miesięczny budżet na 2026 rok dla osoby samotnej w mieście wynosi z grubsza €2 000–€3 200, w zależności głównie od czynszu i lokalizacji. Poniższe kwoty są typowe, a nie sztywne, a Dublin zwykle znajduje się w górnej granicy zakresu.

• Mieszkanie z 1 sypialnią w centrum miasta: około €1 375–€2 540 miesięcznie; zazwyczaj najwyższe czynsze są w Dublinie, a w mniejszych miastach niższe.
• Media i rachunki: około €140–€210 miesięcznie, choć niektóre źródła dla Dublina podają €150–€250.
• Artykuły spożywcze: około €300–€550 miesięcznie na jedną osobę; niższe koszty są łatwiejsze do osiągnięcia w supermarketach dyskontowych.
• Transport publiczny: około €60–€135 miesięcznie, w zależności od miasta i rodzaju biletu; w Dublinie jest zwykle najdroższy.
• Przeciętne wynagrodzenie netto: około €2 932–€3 190 miesięcznie po opodatkowaniu.

Dla osoby samotnej liczby te oznaczają, że czynsz może pochłaniać bardzo dużą część wynagrodzenia netto, zwłaszcza w Dublinie. Dane ogólnokrajowe wskazują również przeciętne miesięczne wynagrodzenie netto w wysokości około €3 040, co jest zgodne z powyższym przedziałem wynagrodzeń.

W praktyce osoba nowo przybyła, wybierająca centrum Dublina, powinna spodziewać się wyższych kosztów mieszkaniowych i dojazdów niż w Cork, Galway czy Limerick, gdzie typowe czynsze za mieszkania z 1 sypialnią są niższe, a ogólne miesięczne budżety łatwiej utrzymać pod kontrolą.

Wielka Brytania jest stosunkowo drogim krajem dla nowo przybyłych, zwłaszcza w Londynie. Według danych na 2026 rok, realistyczny miesięczny budżet dla jednej osoby zaczyna się zwykle od £1 800–£2 300 poza najdroższymi obszarami, a w Londynie może być wyższy.

Planując przeprowadzkę, główne koszty to mieszkanie i transport. Mieszkanie z jedną sypialnią w centrum miasta kosztuje średnio w kraju około £1 011, ale czynsze w centrum Londynu są często znacznie wyższe i wynoszą mniej więcej £1 750–£3 200 miesięcznie, w zależności od strefy i standardu. Podstawowe opłaty za media dla mieszkania o powierzchni 85 m² wynoszą około £241 miesięcznie, chociaż niektóre poradniki na 2026 rok szacują je na £120–£180 przy mniejszym lub bardziej oszczędnym gospodarstwie. Zakupy spożywcze dla jednej osoby są często wyceniane na £180–£350 miesięcznie, a transport publiczny zwykle kosztuje od £90 do £185 miesięcznie, przy czym ceny kart Travelcard w Londynie wynoszą około £184–£185.

Średnie wynagrodzenie netto trudniej określić, ponieważ zależy od miasta, progu podatkowego i źródła danych. Praktyczny wskaźnik przy przeprowadzce jest taki, że wielu pracowników najemnych w Wielkiej Brytanii otrzymuje miesięcznie około £2 000–£2 400 netto po odliczeniu podatku i składek National Insurance, przy typowych średnich zarobkach w UK; dokładne kwoty zależą od stanowiska i lokalizacji.

• Rok danych: 2026, z niektórymi wskaźnikami wydatków opartymi na najnowszych danych gospodarstw domowych z lat 2023–2024.
• Czynsz za mieszkanie z jedną sypialnią w centrum: średnio około £1 011 w całym kraju; w Londynie około £1 750–£3 200.
• Media: około £120–£241 miesięcznie, w zależności od wielkości mieszkania i zużycia.
• Zakupy spożywcze: około £180–£350 miesięcznie na jedną osobę.
• Transport: około £90–£185 miesięcznie, z kartami Travelcard w Londynie około £184–£185.
• Średnie wynagrodzenie netto: około £2 000–£2 400 miesięcznie dla typowego pracownika najemnego, w zależności od zawodu i regionu.